بزرگ بود و از اهالی امروز بود

اهل کاشان بود و پیشه اش نقاشی

چه نمازی می خواند!!!                    چه فقس ها می ساخت!!!

و چه چیز ها می دانست...

مثلا خوب می دانست ریواس کجا می روید

می دانست سبزه ای را بکند خواهد مرد.

می شناخت اثر پای بز کوهی را ، رنگ های شکم هوبره را.

خوش به حالش...

نه سبزه ای را کند

            و نه از مرگ ترسید

چون او خوب می دانست مرگ پایان کبوتر نیست

و چون خوب می دانست زندگی رسم خوشایندیست ؛ زندگانی کرد در سایه ی عشق

چه گوارا این عشق.

روح او در جهت تازه ی اشیا جاری بود و وزن بودن را از دانه ی ریگی حس می کرد.

او چشم ها را شسته بود و جور دیگر می دید

و چه زیبا می دید

او واژه ها را شسته بود و واژه هایی که خود باد ، خود باران بودند به زبان می آورد

و چه زیبا می گفت.

او می دانست خانه ی دوست کجاست و به آنجا می رفت

و همان شب که کسی بود که صدا زد "سهراب"

چمدانی را که به اندازه ی پیراهن نتهایی او جا داشت ، برداشت و  به سمتی رفت که در آنجا پنجره ها رو به تجلی باز است.

رخت ها کند و در آن حوضچه ی اکنونش ، چه آبتنی ها کرد.

چون او خوب می دانست پشت سر نیست فضایی زنده

پشت سر خستگی تاریخ است.

دوستش دارم و می خواهم مثل او ساده باشم

چه در باجه ی بانک ، چه در زیر درخت.

اما...            او کجا و من کجا......

سهراب کفش هایش را یافت ، چمدان را برداشت و میان گل نیلوفر و قرن ، پی آواز حقیقت دوید و به خانه ی دوست رسید

من هنوز اندر خم یک کوچه ام!!!

او آب را می فهمید

گِل نکردش هرگز

...ما نیز آب را گِل نکنیم.

بـــاز  نسیـــم  خـــوشت  ،  آمـــده  از  راه  دور               می کـِشدم مست ِ مست ، می کندم پر سرور

بـرق دو چشمت چو تار ، شوق لبت همچو پـود                بــافتـه بـــر جان  من ، اطلســی  از  رنگِ نــور

عشق  تــو  آرام  مــن  ،  نـامه ی تــو نـام مــن                گــر ندهی کــام  مــن ، بشکنیــَـم  چون  بلــور

هست وجودم خمـــار  ،  غــم به دلم صدهـــزار                 لعل  لبت  را  بیـــار ، کاوست شـــراب طهـــور

بود   دلـم زار  و  زرد ،  بـی رمــق و تار و ســـرد              عشق تو چون جلوه کرد ، شد دل من چون تنور

ای سبب شـور و حـال ، عین ِ  جمال  و  کمال                 از تو همه قــــیل و قـــال ، از تــو شدم پر غــرور

گـــر نـــرســـد  نغمه ات  ،  هیچ  صدا  نشنوم                دیده ی روشـــن شـــود ، بــی رخ تــو تار و کـور

در ره عـشقـت منـــم آن رهـــرو از خـــود  شـــده            در وجــــود تـــو فنــا و از خــودش بـی خـود شده

بـا خیــالــی خـــوش روم در دام آن زلــف  کمـــند           همچـــو ابــــراهیــم کانـــدر  آتـــش  نمــــرد  شده

هیــــچ بـــی منظــــور نیست  افتادن  انـدر دام  تو         در هـــوای دانــــه ، دل ، در  دام  تـو  لابـــد  شده

نغمه ی عشق تو را از بس که خواندم روز و شب         نغمـــه هایـــم همچــو  اصـوات خــوش  داود  شده

چـون صبا آورده از تـو خوش نسیمی خوش مشام       جــان من زیبـــا نمــوده ، خــوش  خبر  هدهد  شد

گشتـــه روشـــن مســت از آن سـوغاتـی  باد  صبا        از تـــو مســـت و بــی قــرار و از خودش نابد شده

راه نبردیم به راه

مانده گرد ها بر تنمان

نیست سوسویی از آن نور بزرگ ، همه تاریک شدیم

گشته ایم دود اندود

                           و گرفته است سراپا ، سیاهی ما را

دست ها بسته شده است

           هیچ رخصت ندهد باز کنیم ما گره ای

پا ها مانده به گِل

               نیست یارای قدم برداشتن

تقلا هم فرو تر می برد ، سودی ندارد

همه ساکن ، همه ساکت ، همه صامت ، همه ثابت ، همه خاموش ، همه راکد

هیچ کس نیست که برخیزد و برخیزدمان

همه بنشستند و بنشاندنمان

و در این تاریکی ِ بی خورشید ، گل ها پژمردند

سبزه ها زرد شدند ، برگ ها خشکیدند

لاله ها روییدند

هیچ کس را نیست تر از تاریکی

از سیاهی و خموشی که گرفته است همه زیر و زبر را

ارمغان نیست به جز نابودی

خفقان در خفقان است

گهگداری کاشکی وحشتی... ترسی... هراسی...

"عکس من افتاد در مساحت تقویم"

۱۴/خرداد تولدمه

۲۰ سالم شد

بوی لب های تو شیرین لب  مرا دیوانه  کرد         زلف مُشکینت مرا بی خود ز خود ، مستانه کرد

یاد  چشمان خُمارت خواب چشمم  را ربـود         وندر این چـِشم انتظاری ، چَشم من گریانه کرد

هرچه کرد این عاشق بی دل تو را سودی نبود       گرچه  او  در  راه عشقت  سعی ِ فرهادانه کرد

ترسش این است آخـر ِ فـرهاد تقدیـرش شود         یعنی آنچه عاقبت آن تیشه با پیشانه  کـــرد

ترس  او  از  مردن  و در گور خفتن هیچ نیست         بلکه  ترک  جان  خود  بی  وصل آن جانانه کرد

در  غــم ِ هجــران ِ تو  از  دل  بــَرآرم  نـالـه ها         آنچنانکه  در  فـــراق   مصطفـــی   حَنـّانه   کرد

یا  در  آغـوش  خودت  دائـِم  مــرا  منــزل  بده         هم  بــِسان  آن  صدف  کاندر  دلش  دُردانه  کرد

یا  به  یکباره  جوابـم  کُـن  ،  مـرا  آتش  بـزن         همچو  آن  آذر  که  این  کاشانه  را ویرانه کرد

چون  بدیدم  طـُرّه ی  پر  پیچ  تو  از  خود شدم         در  دَم  اندر  سینه ام   مِهر تو  مَه رو لانه کرد

از  همان  روزی  که  دلبر  شانه بر گیسو زدی         قلب  روشن  داغ  و  خونین  بر سر ِدندانه کرد

بازم سال نو مبارک

واقعا "خوشا شیراز و وضع بی مثالش          خداوندا نگه دار از زوالش"

جاتون خالی ۴-۵ روز شیراز بودم ، نگین بیمعرفت شده تو سال نو

نبودم حالا اومدم و در خدمتم ، واقعا عالی بود

حالا برگشتم و دوباره دست به کارم

نمی دونین پیش حافظ چه حال و هوایی بود.

فقط اومدم بگم معرفتم کم شنده و امکاناتم کم بوده.

سلامت باشین

                                                     فعلا

نفس باد صبا مُشک فشان خواهد شد         عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود         عاقبت در قدم باد بهار آخر شد   _حافظ

"یه سال دیگم تموم شد

یه سال دیگم شروع شد

ولی هنوز یه چیزایی تو دلم مونده ، نه فقط از پارسال ؛ که از پارسال ها!

کِی می خواد خالی بشه این دل ، نمی دونم

چرا خالی نمی شه؟ بازم نمیدونم

این یه ذره ای این همه جا از کجا میاره واسه این همه چیز خوب و بد و...

خدایا دل ما را هوای خود ده.

دل ما رو از هرچی بدی و حسرت و کینه خالی کن."

به دستانمان نیرو بده تا کار های نیکو انجام دهیم تا تو بپسندی ؛

به خزانه ی ما برکت بده تا دست در مقابل نا اهل ِ تو دراز نکنیم و همواره از آن خزانه برای رضای تو صرف کنیم ؛

به ما سلامتی عطا کن تا همواره یارای کمک کردن به ناتوانان را داشته باشیم ؛

ما را هدایت کن تا مبادا از راهی که تو برایمان نمایاندی منحرف شویم و آنی از تو دور شویم ؛

به ما سعادت شکر گذاری عنایت کن تا همواره به واسطه ی شکرت نعماتمان افزون شود ؛

هر آنچه بلا و گناه و زشتی و پلیدی از ما دور کن تا نباشد که آنگونه گردیم که نپسندی و از ما برنجی ؛

بیش از پیش دوستمان بدار تا هر لحظه عاشق و عاشق تر گردیم

ای عاشق ترین ِعشاق

ای زیبا ترین ِخوب رویان

ای نکو ترین ِنکویان

و ای بخشنده ترین ِبخشایشگران

"آمین" ای زیبای عاشق ِنکو ی بخشنده*

"میم.کاف.روشن"

فقط اومدم سال نو رو به همتون تبریک بگم و براتون آرزوی یه سال خوب و خوش کنم.

پس عیدتون مبارک

سال خوبی داشته باشین.

و اینکه

از  آمـــدن بـهــــار و  از  رفـتــــن دِی           اوراق وجــود مــا همی گـــردد طی

مِی خور ، مخور اندوه که فرمود حکیم        غم های جهان چو زهر و تریاقش مِی

و

از دِی کـه گـذشت هیـچ از او یاد مکـــن          فـــــردا که نیـامدسـت فـــریـــاد مکــــن

بــــر نــامــده و گــذشتـه بنیــاد مکــــن           حالـی خـوش باش و عمـر بر باد مکــن  _خیام

دوستت دارم هایم ، همه تقدیم به تو

عاشقانه هایم ، همه تقدیم به تو

مهربانی هایم ، همه تقدیم به تو

همه ی دار و ندارم ، همه ی جانم و آنم ، همه تقدیم به تو

به تویی که خود خوبی ، خود زیبایی و عشقی

خود نوری ، بری از تاری و زشتی

تویی همتای مه و هم قدم خورشیدی

وبرای دل غمناک من آن امیدی

وتویی روح و روان

و تویی مونس جان

و سر و سامانی ، بر من سرگردان

دوستت می دارم

با تو من می مانم

قدر تو می دانم

و برای تو صمیمانه ز جان می خوانم

پرم از خالی ِ تنهایی و شب ، تک چراغیست که در خلوت من جا دارد

شب از عمق دلم با خبر است

او مرا می شناسد و مرا می فهمد

و او تمام ِ مرا می داند

در دلش چیز هایی است ؛ می نشینم پیشش ، مینشیند پیشم

ساده است و آرام ، ساکت است و تاریک... و چه با آرامش

و چه حرف ها با هم داریم

تُردی دیوار های خلوتم ، با قدم های قوی و محکم تنهایی ، می شود خرد

ولی شب ها انگار ، من تنها نیستم ؛ یک نفر با من هست

یک نفر هست ، کمی آنسو تر ؛ آشنایی دیرین

نزدیک تر از آشیانه به درخت

  ...!

...هیچکس نیست

من نشستم با من

و من از خود با خود می گویم

من ِ تنها و خدا ، من ِ تنها با خودم

و چه راز ها می گوییم

وهمه بی خبر اند

کاش دستانی قوی بود

که تا خرد کند ، پا های تنومند ِ تنهایی را

ای کاش مهربان دستی بود...      تا نوازش میکرد

و غباری می روفت از حیاط ِ خلوت ِ سینه ی متروکه ی من...

زنـــدگانــی بـــود جایـــگـــه عشـــق و درم                     مـــــن سهـــم خـــودم جـــای درم عشق برم

عشــق است رسـد بــه داد مـــن فـــردا روز                     آنــجا بـــــروم کــه یـــک درم هــم نبــــرم

در زنـــدگـیـت مــعامـــله بــــس بـــاشـــــد                       ســــود ضـــرری نصیــب هـــر کـــس باشد

بــر سود بــدان که شکـــر باشـــد واجـــب                        هــم قطــع ضـــرر  نمــودنت بـــــس باشد

یه خبر مهم دارم و اون اینه که میخوام خبر راه اندازی وبلاگ جدیدمو بدم

یه جایی کاملا متفاوت از اینجا

خوشحال میشم اونجا هم بهم سر بزنید

www.mr-kazemi.blogfa.com

خلاصه اون جا هم واسه خودشض وبلاگیه

منتظرتونم

فعلا

زيــاده مـگــو تــا نـگـــردي خـــجل                                      تــو انــدك زمــانــي زبانــت بـهـــل

 چـو از حد فـرا تـر بگويـي سخـن                                       زبــانـــت كـنــد هـيـكـلـت زيــر گل

تـــو جـام جمــم را ، شـــرابي نـــدادي                   ســـوالـــم نكــــردي ، جوابـی نــدادي

گــــر عـاشـق نبـــودي بگـــو پس چــــرا                   دلـــــم را بـبــــردي ، وصــالــی نــدادي  

گــر چــرخه ي گــردون بــه مـــراد تـو نبـود                   غـم هيـچ مخـور ،‌ كه بــر تـو نـارد غـم سـود

امـــيــد بــه دل بــدار تـــا خــود بــيــــني                      بــــــر وفـــق مــــرادت آيـد ايــن گـــردش زود

چون بعضی از دوستان گفتن که اون ۳ تا شعر رو بذار تو صفحه ی اول (بنا به مطالب پست قبل) ما هم اطاعت امر کردیم.

راستش من قبلا هم به سبك هاي قديم نوشته بودم ولي كسي يادش نيست

واسه همين يه بار ديگه شانس خودمو امتحان كردم.

حالا اگه خواستين برين و از نوشته هاي قبلي وبم ۳ تا شعري كه به سبك قديمي (غزل---البته به دل نگيرين من ميگم شعر و غزل گفتمااا---من ميگم دل بچه شاد باشه) بخونين يا بگين كه دوباره بذارمشون تو صفحه ي اول

خلاصه كه مثل هميشه هواي ما رو داشته باشيد و برام صحبت كنين.

مرسي

فعلا

 هـمچـــو   يـك  قـطـعــه  طــلاي  پـــاك    پــــاك                نــيـســت در نـــــزدم يــــكي مــنت ز خـــــاك

 گر به راهم پا شـود همچـون كويـري چاك چاك                مـيــنَـيَنــدازم تنــم را بــر تــن بـاد همچـو خـاك

رفته بودم لب چشمه ، كوزه اي آب بيارم ، بكنم رفع عطش

چشمه اي زلال بود و در آن بسيار ها پيدا بود

مثلا نور را ديدم كه بر امواج سوار بود

حيات را ديدم كه چگونه حل شده بود در زلال اين آب

روح و سعادت را ديدم كه بر امواج متلاطم چه آرام مي رقصيدند

و عشق را ديدم كه چه زيبا شنا مي كرد در آب

كوزه را در آب كردم ، آب در كوزه نشد

حيرتي سخت ، گريبانم گرفت

آب شفاف و زلال ، كوزه از رزق حلال

من تشنه اينجا مانده ام بي بهره

چه بايد بكنم؟!

مي نشينم لب چشمه ، مي روم تا ته فكر

تا به آنجا كه مگردريابم پاسخ پرسش را

كه چرا كوزه ي من بي چيز است؟  

كه چرا كوزه ي من خالي ماند؟

مثل يك ابرِ در انديشه ي بارش هستم

با خودم مي گويم كه چه رازي برپاست؟

چشمه اين سان جوشان ، من چرا تشنه بمانم؟!

همچنان در فكرم

ناگهان مي خيزم!

يادم آيد كه برون هيچ نكردم كه درون خانه خواهم رفتن

باز در فكر فرو مي افتم

مي روم تا آغاز

تا به آنجا كه شدم دست به كار

كه چه ها كردم من...                    و چه بايد مي شد...

و چه انجام ندادم...                       چه نمي بايد بود...

مي زنم شخم ضمير خويش را

مي رسم تا ته من

من ؛ به كمبود خودم مي رسم...

اما همچنان در پي كمبود كوزه ، سرگردانم

تنها ، فكر پر كردن كوزه است ، كه گرفته است مرا

تنها ، فكر خالي بودن خويش را رها كردم من!

چقدر از خود دورم...

اي كاش كمي من ؛ با من بودم!!!

بعد از اينها بار ديگر كوزه را بر آب دادم ، كوزه آبي نگرفت

متعجب ، متاثر ، سوي خانه باز مي گردم تا مگر

چاره اي پيدا كنم زين رويداد

باز مي پيچم به فكر

مي روم تا به سرآغاز خودم

تا كه هموار كنم ، نقشه ي پر دره ي هستي خودم را

تا بيارايم به زيبايي ، تمام گوشه هاي زشت قله هايم

سخت در كارم

همچنان هم تشنه ام ، اما

از من تشنه تر ، كاستي هاييست

آبشان خواهم داد

تازه شان خواهم كرد

خواهم روياندشان

در پي غرقابانيدن آن تشنه لبان ؛ چه مدت ها گذشت...

و چه فرصت ها رفت

و چه عمري طي شد

و صدايم ديگر نرسيد هيچ به گوش

و نگاهم...

و دلم...

و سينه ام...

رفت رو به تيرگي ، سرخيِ گردش اميد ، به رگ هاي تنم

در عوض دانستم كه دگر ، هيچ اثر نيست از آن تشنه لبان

پس دوباره به لب چشمه برفتم

ايستادم لب آب

دست و پايم لرزان

دل من ، دل نگران

سر من ، سرگردان

خود من ، تشنه لبان

ولي با اين همه احوال گران

من رسيدم به سر چشمه ي اين آب روان

همچنان آب زلالي بود و در آن ، بسياري پيدا

و دوباره كوزه را در آب بردم

وسرانجام به كوزه ، آب چشمه بازگشت

زان زلال نوشيدم و روشن شدم!

سلام سلام سلام

مرسي مرسي

ممنون از همتون

ما برگشتيم‌ ،‌جمعه ساعت 2:37 صبح رسيديم

جاتون خالي رفته بوديم در ده آيينه ورزان (از توابع دماوند) و خدا رو شكر خوب گذشت.

من خوبم ، اهل خونه خوبن ، بچم هم خوبه!

ولي بسيار شيطنط كرد و هيچ حرف منو گوش نكرد

هرچي گفتم پسر جان بيا بشين سر درس و مخشت ميگفت : بعد يه مدت اومدم مسافرت ميخوام بازي كنم ، خوش باشم و ازين حرفا...

منم كه نميخواستم تو ذوقش بزنم خيلي بهش اصرار نكردم ، گفتم باشه... خوش باش!

آره ديگه...اينجورياس...!

_{(يه پسر خوب بودن از پدر خوب بودن خيلي راحت تره ، پدر مادرا نخونن!)}

به هر حال اين نيز گذشت منم برگشتم و بازم كاراي قبليمو ادامه ميدم.

بازم با هم (هم من با شما ،هم شما ها با من ، هم منو شاپسرم ، هم اون با من) حرف ميزنيم.

فعلا

کار خاصی نداشتم فقط میخواستم عرض کنم که به دلیل اسرار بیش از حد خونواده من مجبور به قبول یک مسافرت دو روزه شدم

ازونجایی که بدون من اصلا خوش نمیگذه ٬ میرم که بهشون خوش بگذره

دیگه چیکار کنم خیلی اسرار کردن!

قول میدم که صبح شنبه جواب تک تک کامنتهای شما رو میدم.

یه دلیلی هم که قبول کردم به خاطر پسرم بود

گفتم بذار اونم یه آب و هوایی بخوره یا یکم آب و هواش عوض شه

دیگه ببخشید

میرم ٬ میام ٬ وبتون رو میخونم

نظراتونو جواب میدم و......

ممنون از همه ی اونایی که میان بهم سر میزنن

فعلا

بي عشق چگونه مي توان بود؟

بی عشق کجا توان‌ِ رفتن؟

اين عشق تمام تار و پود است

اين عشق همه ذات و وجود است

عاشق كه نباشي هستي ات زير سوال است

عاشق كه نباشي هستي ات رو به زوال است

بر ترين نعمت حق است ، كه دادست به بشر

تا زماني هست از آن سودي ببر

ابر و باد و مه وخورشيد و فلك در كارند

تا تو ناني به كف آري و بي عشق بر دهانت نبري

آنكه عاشق نيست غافل مانده است

در ميان صف باطل مانده است

تو بيا در وادي عشق و ببين

فرق بين زندگي با عشق را با اين چنين

عاشقي درمان كند درد تو را

وا رهاند از مشقت ها تو را

هيچ داني آنكه مارا آفريد ، خود عشق بود؟

در وجود ما عشق را پرورده بود؟

ما از اويم و به او هم ميرويم

پس چرا با ظاهري آنجا رويم ، كه نباشد لايق الطاف او

نعمتي بس بي كران است اين عشق

عشق اگر باشد كفايت ميكند

خواه از روي زمين يا آسمان ؛ هر دو را مقصد يكي است

اول عاشق شو برو در سايه اش

تا تو را تا منزلي روشن برد اندر برش

خوبی بابایی؟ چه خبرا؟ (هیچی نمیگه!!!)

راستش از خدا پنهون نیست از شمام نباشه!

نمیدونم چه جوری بگم ولی انگاری بچم باهام قهر کرده ٬ هرچی بهش میگم چه شده ٬ حرف بدی زدم ٬ کاری کردم ناراحت شدی ٬ کاری خواستی واست نکردم ٬ کسی چیزی بهت گفته .....؟؟؟؟؟؟

هیچی نمیگه!!!

عین که بلبل رفته تو لک!

میگم آخه پسرم ٬ عزیزم ٬ چرا هیچی نمیگی؟

فردا روز بزرگ میشی و میشی مثل بابات!

کلی حرف نگفته رو دلت میمونه و دیگم نمیتونی بگی ٬ چون وقت گفتنش گذشته ولی به خرجش نمیره که نمیره!

نه که فکر کنید بچه ی بد و غد و کله شقیه هاااا ٬ نه اصلا ، خیلیم آقاس پسرم ولی از یه چیزی ناراحته به من نمیگه

حرف منم که گوش نمیده ، شما یه چیزی بهش بگید!

راستش نميدونم چه جوري ازتون تشكر كنم

خيلي بيشتر از اوني كه فكر ميكردم به من لطف داشتين

واقعا ممنونم

بعداز يه مدت اين بچه ي من _{(دلمو ميگم)} دوباره يه خط خطي كرد و شما اين همه تشويقش كردين

معلوم نيست دوباره كي ازين كارا بكنه ولي اينو ميدونم كه شما بازم تنهاش نميذارين.

اين بچه كم حرفه و خجالتي ولي با تشويقاي شما كم كم يخش باز ميشه

خلاصه بازم لطف كنيد و تنهاش نذارين

اونم ازتون خيلي ممنونه

نميدونم تا كي بايد منتظر حرف زدنش بمونم ولي حتما به شمايي كه انقدر مهربون و دوستداشتني هستيد و اين بچه رو تحمل ميكنيد ،‌ خبر ميدم.

نمي دانم كه چرا مي گويم

و نمي دانم كه چه را مي گويم

نمي دانم كه چه را مي خوانم

و نمي دانم كه چرا مي خوانم

نمي دانم كه چرا و چه را مي چينيم

نمي دانم چرا و چه را مي خواهم

چرا و چه را مي بينم

چه را و چرا مي شنوم

بسيار ديگري را هم نمي دانم

كه چه را و چرا مي گيرم و مي برم و مي آورم و...

به كجا مي روم؟ ، مي خواهم چه كنم؟ ، به چه چيز مي خواهم برسم؟                 نمي دانم!!!

آه.....         چه تنهايم من

و چقدر نمي دانم

هيچكس نيست در اين ديار كه جواب من سائل بدهد؟؟؟

چه غريبم من !

چه بايد بكنم؟

 همچنان مي گردم ، من به دنبال كسي

من به دنبال تو مي گردم

تو ، كه هماني ،‌ كه به من مي گويي ، كه چه را برچينم و كجا بگذارم و چه وقت برگيرم

من به دنبال تو مي گردم

تو كه تنها پاسخي بر نمي دانم ها

من به دنبال تو مي گردم

كه اگر بيابمت ، از تو خواهم پرسيد كه چه را مي دانم؟

تو كجايي؟

تو به من نزديكي يا جدايي از من؟

تو به اندازه ي آغوش مني يا كه از دامنه ي خيال من بيشتري؟

من به مقدار تو ام يا كه كوچكتر از آنم كه كنارت باشم؟

من تو را مي خواهم

و تو را مي خوانم

و به تو مي بالم

من به دنبال تو مي گردم

تو شبيه عشقي

و چه زيبا اين عشق

من تو را مي يابم ، و به تو مي گويم كه به فريادم رس!

تا رها شوم از اين پيله ي ناداني ها ، كمكي كن به من و من زيبا شده را پرواز ده

من به دنبال تو ميگردم ؛ تو به دنبال كه هستي؟

من تو را مي جويم و تو را مي پويم

تا كه از تو من شوم

من تو را مي خواهم و تو را مي يابم

آنچه كه نادانم ، از تو خواهم پرسيد

با تو گويا مي شوم

با تو زيبا مي شوم

با تو گيرا مي شوم

با تو خوانا مي شوم

با تو بينا مي شوم

با تو دانا مي شوم

  من تو را خواهم يافت ، عاشقت خواهم كرد ، عاشقت خواهم شد

من به تو مي گويم آنچه كه بايد گفت ، تو به من مي گويي هر چه بايد بشنفت

از تو من مي خواهم همه پاسخ ها را ؛ تو به من مي گويي

من كه نه منم ، كه من تو ام

تو كه هستي؟  تو كجايي؟

تو كه معناي مني ، بگو چه هستم؟

تو كه همپاي مني ، به كجا خواهم رفت؟

بايد تو بيايي و مرا بيرون كشي از چاه نمي دانم ها

بايد كه بيايي ، كه من خاكستري از عشق تو زيبا بشوم

تو همه زيبايي ، ‌تو همه دانايي ، تو همه نوري

روشن كن مرا !

اول سلام كه بهترين كلامه

راستش ميخواستم يكم از خودم بگم

مهمترين چيزي كه راجب خودم ميتونم بگم اينه كه من هيچوقت شاعر نبودم و نشدم و فكرم نميكنم بشم!
تا اونجايي هم كه من اصل و نسبمو ميشناسم جد در جد من هيچكدوم نه شاعر بودن نه با هيچ شاعري نسبت داشتن_{(روحشون شاد)}

منم فقط يك نفرم كه به ادبيات كشورم خيلي علاقه دارم و بهش افتخار ميكنم.

اين چيزايي هم كه ميبينيد مينويسم شعر نيستن

يكسري حرفه كه دلم بهم ميزنه ولي خوب دل من هنوز خيلي بچه س

نه ميتونه درست بنويسه نه درست بكشه فقط خط خطي ميكنه

منم چيزي بهش نميگم ، ميگم بذار خوش باشه!

شما هم تا اونحايي كه ميتونين با اين ديد به اين خط خطي ها نگاه كنيد.

گفتم دلم كم ساله ولي اي همچين با تجربس

سردي گرمي و بالا پايين زياد ديده

اين چيزايي هم كه ميگه واسه همينه ؛ بعدشم اين بنده ي خدا صبرش خيلي زياده ، تازه به حرف افتاده ،‌خوب از يك بچه ي نوپا نميشه انتظار داشت تو ماراتون شركت كنه ، بايد بهش وقت بدي اول خوب راه رفتنو ياد بگيره بعد دويدنو تمرين كنه و.....

دل منم از اين قائده مستثنا نيست! اول بايد درست حرف زدن و حرف درست زدنو ياد بگيره بعدش بگرده ببينه چي دوست داره؟! چي ميخواد؟! ....

خودشو خوب بشناسه و ببينه دقيقا چي ميخواد تا بتونه حرفشو برسونه.

تازه این بنده ی خدا هیچ نوع اطلاعات تخصصی هم نداره و تا حالا فقط کتاب شعرای شاعرای محبوبشو خونده_{(حافظ ، مولانا ، سهراب و....)}

بعد از این هم که تصمیم گرفت حرفاشو بزنه اولین و شیرین ترین و قشنگترین راهی که جلوی پاش دید همین بود!

اینم چرا اين دل من اين روش رو براي گفتن حرفاش انتخاب كرده برميگرده به اون حرف مولانا كه ميگه :

"هر كسي را سيرتي بنهاده ام                                        هر كسي را اصطلاحي داده ام"

 ؟

بگذريم . . .

من دعا ميكنم ، شمام دعا كنين كه يه روزي برسه اين دل من به اونيكه ميخواد برسه!

بفهمه ميخواد چيكار كنه.

آخر هم از تمام شمايي كه مياين ، ‌وقت ميذارين ، اين خط خطي هارو ميخونين ، تحمل ميكنين ، لطف ميكنين ، نظر ميدين ممنونم.

براي همه آرزوي بهترين هارو دارم و اميد وارم برسه روزي كه هممون بدونيم كه

"به كجا آمده ايم ‌، آمدنمان بهر چه بود و به كجا خواهيم رفت"

 راستی تا یادم نرفته اینم بگم که دل من خیلی کم حرفه ، شایدم خجالتیه ، واسه همین یه کمکی دیر به دیر به حرف میاد

شمام اونقدرا منتظرش نباشید!

اگه چیزی گفت و دوباره جایی رو خط خطی کرد من به شما میگم.

بازم از همه تشكر ميكنم

                                                                                      ارادتمند شما

                                                                                                         روشن

من "محمدرضا"م و ۱۸ سالمه.

ازتون ممنونم که اومدین و وب منو دیدین.

من چون خیلی خیلی به ادبیات علاقه دارم (با اینکه اصلا به رشتم ربطی نداره (ریاضی) ) اما  شعر و شاعریو خیلی دوست دارم واسه همین یه وقتایی یه قلم دستم میگیرمو یه چیزایی مینویسم.

اینجارو هم انتخاب کردم چون دیدم سریعترین راه ممکنه که نوشته هام خونده بشه و خوب با نظرای خواننده ها میتونم نقاط ضعف و قوت کارامو پیدا کنم.مخصوصا نظر اون بخش از خواننده ها که خودشون دست به قلم هستن و صاحب نظر.

خیلی خوشحال میشم که همیشه به من سر بزنیدو با نظراتون کمکم کنید.

بازم ازتون تشکر میکنم

به امید روزی که هممون به اون چیزی که میخوایم برسیم و شکرگذارش باشیم.

بیـــا جــــــانا بیا جـــــانـــم فدایـــــــت                    بـیـــــا تـا ســـــر بيــنـدازم بــه پایــــت

بـبــــردی زیـــن سيــه رو دیــن و دل را                    بـیـــــا کـه دیــن و دل هــر دو فدایــــت

بـبــردی عـقــل و هــوش جـانــم بـدادی                    بیــا کــه بـــاشـد ایــن آذوقــه راهــــت

بــه مـن دادی کـــنــون جـــان دوبــــاره                   نــــدارم تحـــفـه ای لـــایـــق مقــامـــت

بیـــنـدازی بـــه مــن گــــر یــک نـگـاهی                  بــــیــابــم انـــــدرو راه هـــدایــــــــت

اگـــر رخـصـــت دهــی بــر این رمــيـده                   بــــیــاســایـــم دمـــی انـــدر رکـابــــت

شـــوم شـاکـر بــر ایـن لـطـف تو شيــرين                 فـــرامـوشــم نـگـــردد ایـــن سعـــــادت

بــــیــا بنگـــــر که چــون پـــژمرده گشته                 دل غـمـگـــــین روشن در فـــــراقــــت

بــــايد كــه بـــــيايــي تــــو دگــــر روزمبـــادا                  چون گـــــر تـــــو  نـيــايـــي  دگـــر هــيــچ مبـــــادا

در  دفتـــــر  امـســـال و دگـــر ســـال كه گشتــم            هــــيـــــچــــم اثـــــري از تــــو  مبـــــادا ، مبـــــادا

 امـــروز  بــشد  حاصلـــي  انــــدر كــف مـا   ليــك         گـفــتيـــــم كــــــه بــــاشــــــد بـرســد  روز مبـــــادا

از   دسـت  بـــرفـت و نـشد  از  آن ثمــري  ،  حال        زان   حـــاصــل  ديــــروز   دگــــــر  هيــــــچ  مبـــــادا

در حوض  كنــون باش روانه  ،  در امـروز بــزي             فـــردا كه نيــامد ، ز  ديروز   اثـــري  هم  كه مبـــــادا

هـــرچ است د امــروز هم امـروز ببــــر   سود              چـــون  آن  كنـــــون   اســــت  و  دگـــر  روز مبــــــادا

امـروز كه روشن  هــست گويــد به  تــو اين راز              از   او   اثـــــري  روز   دگـــــــر هـــــيــــچ مــــبــــادا